ธุรกิจจะต้องมีขนาดใหญ่เพียงพอที่จะให้เป็นภาพพจน์ที่ดีอันเป็นเครื่องหมายที่แสดงถึงความสำเร็จในสายตาของคนทั่ว ๆ ไป อย่างไรก็ตามนอกจากขนาดของกิจการที่ใหญ่แล้ว กิจการจะต้องมีภาพลักษณ์ที่ดีด้วย

อายุของกิจการนั้น หมายถึง ความสำเร็จในระดับหนึ่งที่ได้ดำเนินธุรกิจมา และยังบอกถึงความรู้ความ เข้าใจของในขั้นตอนการปฏิบัติงานว่ามีมากพอจะสอนให้ผู้อื่นทำตาม อีกทั้งยังหมายถึงประสบการณ์ที่จะเข้าใจสภาพตลาดในธุรกิจนั้น ๆ จนสามารถคาดเดาการเติบโต หรืออนาคตได้อย่างถูกต้อง และมั่นใจ

แฟรนไชส์ไม่ใช่กลยุทธ์ที่ใช้สำหรับแก้ไขปัญหาธุรกิจที่ประสบความล้มเหลว ซึ่งต้องการเงินทุนเพื่อความอยู่รอด แต่แฟรนไชส์เป็นกลยุทธ์สำหรับธุรกิจที่มีความสำเร็จ แต่ยังขาดแคลนทุนทรัพย์ และกำลังคนในการขยายงาน

หากท่านคิดจะทำระบบธุรกิจของท่านให้เป็นแฟรนไชส์ ธุรกิจนั้นจะต้องสามารถเป็นที่ต้องการของคนทั่วไป ทั้งกลุ่มที่เป็นผู้บริโภค และกลุ่มที่เป็นแฟรนไชส์ซีของท่าน เพราะหากธุรกิจท่านเป็นที่ต้องการของผู้บริโภค แต่ ระบบปฏิบัติงานยากต้องการความชำนาญมาก ๆ หรือการลงทุนเพื่อได้ผลกำไรในธุรกิจนั้น ต้องลงทุนมากเสี่ยง ต่อการขาดทุนได้ง่านนั้นย่อมหมายความว่าท่านอาจจะหาแฟรนไชส์ซีได้ยาก

รูปแบบของธุรกิจนั้นสามารถปรับให้เข้ากับตลาดที่ธุรกิจขยายออกไป เพราะหากคุณปรับไม่ได้ ธุรกิจของคุณ ก็อาจจะไม่สามารถเป็นที่ยอมรับของผู้บริโภคที่นั่นได้ แม้ว่าผู้บริโภคในพื้นที่เดิมหรือประเทศของคุณจะยอมรับมาก่อน ตัวอย่างที่เห็นได้ชัด คือ ธุรกิจประเภทอาหาร เครื่องดื่ม ที่จำเป็นต้องปรับรสชาติให้เข้ากับคนในท้องถิ่น เพื่อให้เป็น ที่ยอมรับ จากนั้นจึงรักษามาตรฐานของทุกสาขาที่เปิดให้มีรสชาติแบบนั้นในประเทศ

หากธุรกิจใดมีเอกลักษณ์ หรือ Unique Selling Position (USP) แล้วละก็ โอกาสประสบความสำเร็จในการทำ แฟรนไชส์ก็จะเพิ่มขึ้น แต่คงต้องมีเงื่อนไขอื่น ๆ ประกอบยกตัวอย่าง เช่น ถึงแม้ธุรกิจจะมีเอกลักษณ์ แต่หากไม่ สามารถถ่ายทอดได้ ก็ยากที่จะทำเป็นแฟรนไชส์ อย่างไรก็ตามเอกลักษณ์ย่อมหมายถึง ความสำเร็จ เพราะทำให้คุณ แตกต่างจากผู้อื่นนั่นเอง

ขนาดของการลงทุนจะต้องมีความเหมาะสม กล่าวคือ ไม่มากเกินไปจนเป็นอุปสรรคในการลงทุน ของผู้สนใจ ในขณะเดียวกันก็ต้องไม่น้อยเกินไปจนกระทั่งการดำเนินงานประสบปัญหา